Gebroken of helende?

Published by Nathalie on

Tekst: Simone Da Ponte

Ik ben altijd een steviger persoon geweest. Als kind was ik verre van dik, qua BMI zat ik altijd goed, maar ik werd er alsnog altijd op gewezen dat ik stevig of ‘dik’ was. Als tiener begon het echter wel uit de hand te lopen met mijn gewicht en bij de tijd dat ik volwassen was, had ik 27kg overgewicht. Ik kreeg te horen dat ik moest proberen zo veel mogelijk af te vallen, maar de dokter verwachtte niet dat ik ooit weer echt op gezond gewicht zou komen, omdat ik het al zo ver had laten komen. Als er iets is wat mij motiveert, dan is het wanneer mij wordt verteld dat ik iets niet kan. In iets meer dan een jaar was ik 30kg afgevallen.
Maar ik vond het nog niet genoeg, want ik schommelde nog steeds rond de overgewicht grens. Ik besloot naar de sportschool te gaan en was al snel een fan. Het kostte me wat tijd om de perfecte balans voor mij te vinden met de sportschool, maar in maart vond ik het. Ik ging drie keer per week voor zo’n anderhalf uur naar de sportschool. Eerst ongeveer een half uur gewichtstraining en daarna een uur lang een HIIT-les die daar gegeven werd. Op de andere drie dagen, ging ik graag wandelen in de omgeving (ik woon tegen de Sint-Pieter in Maastricht, dus het is hier erg mooi) en ik fietste heel erg veel, ofwel veel beweging! Het ging super goed en voor het eerst in mijn leven begon ik mijn abs te zien! Ik voelde me mijn beste zelf en was helemaal gelukkig met mijn routine.
Eind april fietste ik van de stad terug naar huis. Ik zag hoe een auto aan de zijkant naar mijn idee geparkeerd stond of stond te wachten en reed erlangs zonder het idee te hebben dat dit een probleem zou zijn. Dit bleek echter een verkeerde inschatting te zijn, want zodra ik erlangs fietste, gaf hij gas. Voor ik het wist lag ik op de weg en had ik een flinke smak op het asfalt gemaakt met mijn hoofd. In eerste instantie leek het allemaal goed te zitten, ik was tenslotte niet buiten bewustzijn geraakt en het was al snel duidelijk dat ik niets gebroken had. Ik besloot dus ‘gewoon’ naar huis te gaan, maar al snel kwam de echte pijn opzetten. Ik besloot niet naar huis, maar naar de dokter te fietsen. Ik moest direct door naar het ziekenhuis om foto’s te laten maken van mijn nekwervel om zeker te zijn dat er geen fractuur was. Wat de dokter met zekerheid kon vertellen, was dat ik een zware hersenschudding en een whiplash had en dat rust dus vitaal was. Voorlopig niet meer sporten, al kon hij niet vertellen voor hoe lang.
Inmiddels ben ik ruim vier maanden verder en sporten is nog altijd een probleem. Het frustrerende is dat ik rust moet houden, maar niet te veel, want beweging is ook belangrijk voor het herstel. Ik ga dus met geluk een half uur wandelen, maar als ik halverwege merk dat het niet gaat, moet ik weer naar huis. Ik moet niet te veel fietsen, maar heb geen ander vervoersmiddel want ik mag ook niet te veel lopen. Ik mag niet te zwaar sjouwen, maar er is lang niet altijd iemand om me te helpen (en zelfs als die er was, heb ik er een hekel aan om afhankelijk te zijn van anderen). Thuis ben ik sterk afhankelijk van mijn vriend en ik ben gezegend dat ik hem heb, maar ik vind de afhankelijkheid verschrikkelijk. Wat erbij komt is dat je een whiplash en hersenschudding niet ziet, enkel voelt, wat stuit op een hoop onbegrip. Kortom, ik voel me erg gevangen in mijn eigen lichaam.

“Switch your mentality from ‘I’m broken and helpless’ to ‘I’m growing and healing’ and watch how fast your life changes, for the better”

Deze quote las ik kort geleden op instagram en het maakte veel in me los. Het heeft me erg geholpen in het veranderen van mijn mentaliteit. Tot nu toe is het namelijk moeilijk geweest om een positieve houding te blijven houden met de constante pijn en vermoeidheid voor al ruim vier maanden. Wat ik vooral moeilijk vond, was dat mijn leven zoals ik dat gewend was te leven ineens overhoop was gegooid en ik zo veel dingen niet meer kon doen. Het sporten, wat net zo perfect liep voor mij, was gestopt, mijn strakke buik werd weer slapper, mijn benen begonnen weer te ‘flubberen’ en ik voelde me gewoon totaal niet meer mezelf. Kort geleden mocht ik echter weer rustig en voorzichtig een beetje sporten – wat dus ook erg belangrijk was voor mijn herstel – maar moest er dan wel altijd rekening mee houden dat dit ook betekende dat ik de paar dagen erna niet veel meer zou kunnen doen. Dit gaf zo’n dubbel gevoel, omdat ik het fijn vind om weer enigszins te bewegen, maar ik weet ook dat het me meer pijn gaat brengen voor een tijdje.
Ik voelde me vaak “gebroken en hulpeloos” en ik had erg weinig geduld om voor mezelf te zorgen en mezelf te laten herstellen. Ik raakte hierdoor vaak in een dip door de pure frustratie die ik voelde omtrent de situatie. Deze quote sprak me daarom erg aan, omdat het verwoordt wat mijn (absoluut geweldige) omgeving mij de afgelopen paar maanden heeft benadrukt: houd genoeg van jezelf om je te laten herstellen. Natuurlijk raak ik nog wel eens gefrustreerd en voel ik me opgesloten in mijn eigen lichaam, omdat ik nog steeds aan het helen ben. Maar als dat nu gebeurt, zeg ik tegen mezelf dat ik nog helende ben: “I’m growing and healing”, en dan voel ik me al meteen beter. Met dank aan deze woorden is het me gelukt om een positievere houding vast te houden, wat naar mijn idee ook (indirect) invloed heeft op mijn herstel, want ik begin te merken dat het langzaam weer beter gaat! Dat bewijst weer hoe veel kracht en macht je mindset heeft!

Categories: SportSuccess stories

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Translate »
X